Współczesna architektura wnętrz coraz częściej zwraca się ku wschodnim tradycjom, poszukując w nich nie tylko egzotyki, ale przede wszystkim harmonii, funkcjonalności i głębszego znaczenia przypisywanego przedmiotom codziennego użytku. Wyposażenie i wystrój orientalny to pojęcia niezwykle szerokie, obejmujące ogromny obszar geograficzny i kulturowy, rozciągający się od Maroka, przez Indie i Chiny, aż po Japonię. Inspiracje płynące z tych regionów pozwalają na kreowanie przestrzeni o unikalnym charakterze, w których każdy element – od mebli, przez oświetlenie, aż po drobne detale dekoracyjne – ma swoje uzasadnienie i historię. Niniejszy artykuł stanowi dogłębną analizę elementów składających się na orientalny styl we wnętrzach, badając różnorodność materiałów, form i filozofii, które kształtują tę estetykę. Celem jest dostarczenie wiedzy niezbędnej do świadomego doboru wyposażenia, które wprowadzi do domu atmosferę Dalekiego lub Bliskiego Wschodu, zachowując jednocześnie wysokie walory użytkowe i estetyczne.
Definicja i zakres pojęcia stylu orientalnego w architekturze wnętrz
Termin styl orientalny w kontekście europejskim jest często stosowany jako ogólne określenie dla estetyki wywodzącej się z krajów azjatyckich oraz północnoafrykańskich, jednak z punktu widzenia profesjonalnego projektowania wnętrz, takie uproszczenie jest niewystarczające. Należy rozróżnić zasadnicze nurty, które często są sobie przeciwstawne w założeniach. Z jednej strony mamy minimalizm i ascetyzm wywodzący się z Japonii, oparty na filozofii zen i szacunku do pustej przestrzeni. Z drugiej strony stoi bogactwo, przepych i ornamentyka stylu indyjskiego czy arabskiego, gdzie każda powierzchnia jest dekorowana, a kolory są nasycone i żywe. Wyposażenie wnętrz w stylu orientalnym musi być zatem dobierane z pełną świadomością tego, który krąg kulturowy stanowi główną oś aranżacji. Istotnym aspektem jest zrozumienie, że współczesne inspiracje orientalne rzadko polegają na dosłownym kopiowaniu muzealnych komnat, a raczej na adaptacji specyficznych form, materiałów i układów przestrzennych do warunków zachodniego budownictwa mieszkaniowego. Kluczem do sukcesu jest tutaj umiejętne balansowanie między autentycznością a funkcjonalnością, co pozwala na stworzenie wnętrza spójnego, które nie sprawia wrażenia teatralnej scenografii, lecz jest żywą przestrzenią mieszkalną nasyconą duchem wschodu.
Filozofia zen i japoński minimalizm w doborze mebli
Japońskie podejście do wyposażenia wnętrz jest nierozerwalnie związane z filozofią zen, która promuje prostotę, naturalność i wyciszenie. Wnętrza inspirowane Japonią charakteryzują się oszczędnością w formie i liczbie przedmiotów, co ma bezpośrednie przełożenie na dobór mebli. Podstawową zasadą jest tutaj niski środek ciężkości wyposażenia. Tradycyjne japońskie życie toczyło się na poziomie podłogi, co do dziś znajduje odzwierciedlenie w niskich stolikach kawowych, łóżkach typu futon czy siedziskach pozbawionych wysokich nóg. Wyposażenie w tym stylu powinno charakteryzować się geometryczną prostotą i brakiem zbędnych zdobień. Dominują linie proste i kąty, które wprowadzają do wnętrza ład i harmonię. Materiały używane do produkcji mebli w stylu japońskim to przede wszystkim jasne drewno, takie jak cyprys, cedr czy sosna, często pozostawione w naturalnym wybarwieniu lub jedynie delikatnie zabezpieczone olejami. Ważnym elementem jest także wielofunkcyjność. W małych japońskich domach przestrzeń była towarem deficytowym, dlatego meble często pełniły kilka ról jednocześnie lub były łatwe do ukrycia, gdy nie były potrzebne. Przenosząc te inspiracje na grunt europejski, warto szukać mebli modułowych, szaf wnękowych z przesuwnymi drzwiami oraz elementów, które pozwalają na zachowanie wizualnej czystości i przestronności pomieszczenia.
Chińska tradycja i symbolika w elementach wyposażenia
W przeciwieństwie do japońskiego minimalizmu, styl chiński w wyposażeniu wnętrz często operuje bardziej skomplikowaną formą, symetrią i bogatą symboliką. Chińskie meblarstwo, zwłaszcza to nawiązujące do okresu dynastii Ming i Qing, jest uznawane za jedno z najbardziej wyrafinowanych na świecie. Charakterystyczne dla tego nurtu są meble wykonane z ciemnego, twardego drewna, takiego jak palisander czy mahoń, często pokrywane wieloma warstwami laki. Technika lakowania nie tylko zabezpiecza drewno, ale nadaje mu niezwykłą gładkość i głębię koloru, zazwyczaj czerwieni lub czerni, które w kulturze chińskiej mają silne konotacje symboliczne. Czerwień symbolizuje szczęście, pomyślność i energię życiową, dlatego często pojawia się na szafach, komodach czy ramach luster. Wyposażenie w stylu chińskim to także dbałość o detale konstrukcyjne. Tradycyjne meble były montowane bez użycia gwoździ i kleju, opierając się na skomplikowanym systemie złącz ciesielskich, co świadczyło o mistrzostwie rzemieślników. Wprowadzając chińskie inspiracje do wnętrza, warto zwrócić uwagę na charakterystyczne okucia z mosiądzu lub brązu, które pełnią funkcję zarówno dekoracyjną, jak i wzmacniającą konstrukcję. Symetria jest kolejną kluczową cechą – meble często ustawiane są parami, co ma zapewniać równowagę i harmonię w przepływie energii w pomieszczeniu.
Rola zasad feng shui w aranżacji przestrzeni orientalnej
Planując wyposażenie i wystrój orientalny, nie sposób pominąć zasad feng shui, starożytnej chińskiej praktyki planowania przestrzeni w celu osiągnięcia zgodności ze środowiskiem naturalnym. Choć feng shui dotyczy całego układu architektonicznego, ma ono ogromny wpływ na dobór i ustawienie mebli. Według tej filozofii, każdy przedmiot w naszym otoczeniu emituje energię i wpływa na samopoczucie mieszkańców. Meble nie powinny blokować swobodnego przepływu energii chi, dlatego unika się zagracania przejść i stawiania ciężkich obiektów na liniach komunikacyjnych. Kształty mebli również mają znaczenie – preferowane są te o zaokrąglonych rogach, które są uważane za bardziej przyjazne i bezpieczne energetycznie niż ostre krawędzie, generujące tak zwane zatrute strzały. Materiały, z których wykonane jest wyposażenie, są przyporządkowane do pięciu żywiołów: drewna, ognia, ziemi, metalu i wody. Harmonijne wnętrze powinno zawierać reprezentację wszystkich tych elementów w odpowiednich proporcjach. Na przykład drewniane szafy reprezentują żywioł drzewa, sprzyjający wzrostowi i kreatywności, podczas gdy metalowe detale czy szklane powierzchnie (reprezentujące wodę) wprowadzają jasność myśli i spokój. Świadome wykorzystanie zasad feng shui pozwala na przekształcenie zwykłego zbioru mebli w spójny system wspierający codzienne funkcjonowanie domowników.
Kolonialne wpływy w meblarstwie orientalnym
Ciekawym nurtu w obrębie stylu orientalnego jest styl kolonialny, który powstał w wyniku zderzenia europejskiej klasyki z egzotycznymi materiałami i rzemiosłem Dalekiego Wschodu oraz Indii. W XIX wieku brytyjscy, francuscy i holenderscy osadnicy w koloniach zlecali miejscowym stolarzom wykonywanie mebli wzorowanych na europejskich, jednak z użyciem lokalnych gatunków drewna, takich jak tek, heban czy rattan. W rezultacie powstało wyposażenie o unikalnym charakterze: solidne, ciężkie bryły typowe dla epoki wiktoriańskiej zyskały lżejsze, ażurowe wypełnienia z plecionek, które zapewniały cyrkulację powietrza w gorącym klimacie. Meble kolonialne często charakteryzują się ciemnym wybarwieniem i masywnością, ale są łagodzone przez motywy roślinne rzeźbione w drewnie. Typowym elementem tego stylu są fotele plantatora z wydłużonymi podłokietnikami, na których można było oprzeć nogi, czy masywne biurka z licznymi skrytkami. Wprowadzenie elementu kolonialnego do współczesnego wnętrza orientalnego dodaje mu elegancji i historycznego wymiaru. Jest to doskonały sposób na połączenie wschodniej egzotyki z zachodnim przyzwyczajeniem do komfortu i tradycyjnych form meblarskich. Warto szukać oryginalnych antyków lub wysokiej jakości replik wykonanych z drewna egzotycznego, które z biegiem lat nabiera szlachetnej patyny.
Indyjski maksymalizm i bogactwo ornamentyki
Przenosząc się w rejony Azji Południowej, napotykamy styl indyjski, który stanowi całkowite przeciwieństwo japońskiego minimalizmu. Wyposażenie inspirowane Indiami to eksplozja kolorów, faktur i wzorów. Indyjskie meblarstwo słynie z niezwykle misternych rzeźbień, które często pokrywają całą powierzchnię szaf, skrzyń czy parawanów. Motywy te czerpią z mitologii, świata roślin i zwierząt, tworząc skomplikowane narracje w drewnie. Częstym zabiegiem jest inkrustacja, czyli zdobienie powierzchni mebli innymi materiałami, takimi jak kość słoniowa (obecnie zastępowana syntetycznymi odpowiednikami lub kością bawolą), masa perłowa, mosiądz czy kolorowe kamienie. Meble w stylu indyjskim są zazwyczaj niższe niż europejskie, ale bardzo szerokie i głębokie, zachęcające do wypoczynku w pozycji półleżącej. Charakterystyczne są niskie stoliki kawowe, pufy i bogato zdobione huśtawki wieszane wewnątrz pomieszczeń. Kolorystyka wyposażenia jest odważna – dominują turkusy, fuksje, głębokie czerwienie i pomarańcze, często zestawiane ze złotem i srebrem. Wprowadzając indyjskie inspiracje do wnętrza, należy zachować umiar, aby nie przytłoczyć przestrzeni. Często jeden wyrazisty mebel, taki jak ręcznie malowana komoda czy rzeźbiona rama lustra, wystarczy, by nadać pomieszczeniu orientalny charakter, który można następnie uzupełnić odpowiednimi tkaninami i dodatkami.
Estetyka wabi-sabi i piękno niedoskonałości
Powracając do japońskich inspiracji, nie można pominąć estetyki wabi-sabi, która w ostatnich latach zyskała ogromną popularność w zachodnim designie. Wabi-sabi to filozofia dostrzegania piękna w tym, co niedoskonałe, nietrwałe i niekompletne. W kontekście wyposażenia wnętrz oznacza to odwrót od masowej produkcji i idealnie gładkich powierzchni na rzecz przedmiotów, które noszą ślady użytkowania i upływu czasu. Meble w duchu wabi-sabi to często stare, drewniane stołki z widocznymi sękami i pęknięciami, ceramika o nieregularnych kształtach czy tkaniny o surowym splocie. Kluczowe jest tutaj wykorzystanie naturalnych materiałów, które starzeją się z godnością, nabierając charakteru. Wystrój orientalny w tym wydaniu unika sztuczności i plastiku. Zamiast wymieniać uszkodzone przedmioty, naprawia się je, eksponując naprawę jako część historii obiektu – przykładem może być technika kintsugi, polegająca na sklejaniu potłuczonej ceramiki laką z domieszką sproszkowanego złota. Wyposażenie w stylu wabi-sabi wprowadza do wnętrza autentyczność i spokój, przypominając o naturalnym cyklu życia i przemijaniu. Jest to styl dla osób ceniących unikalność i głębszą refleksję nad otaczającą rzeczywistością materialną, gdzie każdy przedmiot ma swoją duszę i historię do opowiedzenia.
Wykorzystanie bambusa i rattanu w meblarstwie wschodnim
Bambus i rattan to materiały ikoniczne dla wyposażenia w stylu orientalnym, wykorzystywane w Azji od tysiącleci ze względu na swoją dostępność, wytrzymałość i szybki wzrost. Bambus, będący w rzeczywistości trawą, a nie drzewem, jest materiałem niezwykle twardym i odpornym na wilgoć, co czyni go idealnym surowcem do produkcji mebli, podłóg oraz elementów konstrukcyjnych. Meble bambusowe charakteryzują się lekkością i specyficzną estetyką wynikającą z naturalnej budowy łodyg. Z kolei rattan, pozyskiwany z pnących palm rotangowych, jest materiałem elastycznym, który pod wpływem pary wodnej można dowolnie formować. Pozwala to na tworzenie mebli o płynnych, organicznych kształtach, a także skomplikowanych plecionek, takich jak wiedeńska plecionka, która choć kojarzona z Europą, ma swoje korzenie w technikach wschodnich. Współczesne wyposażenie wykorzystujące te surowce często łączy tradycyjne rzemiosło z nowoczesnym designem. Fotele, sofy czy abażury wykonane z bambusa i rattanu wprowadzają do wnętrza element natury i lekkości, doskonale wpisując się w trendy ekologiczne. Są one nieodzownym elementem stylu orientalnego, zwłaszcza w jego bardziej tropikalnym, południowoazjatyckim wydaniu, ale świetnie sprawdzają się także jako kontrastowy akcent w minimalistycznych wnętrzach typu Japandi.
Ceramika i porcelana jako kluczowe elementy dekoracyjne
Ceramika odgrywa fundamentalną rolę w wystroju orientalnym, będąc nie tylko elementem użytkowym, ale przede wszystkim nośnikiem tradycji artystycznej i kulturowej. Chiny, jako kolebka porcelany, wykształciły estetykę, która do dziś jest synonimem luksusu i wyrafinowania. Klasyczne wazy w stylu niebiesko-białym, charakterystyczne dla dynastii Ming, są jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów orientalnych. Ich obecność we wnętrzu, czy to w formie dużych waz podłogowych, czy mniejszych naczyń stołowych, natychmiast wprowadza azjatycki klimat. Z kolei ceramika japońska, często związana z ceremonią picia herbaty, prezentuje zupełnie inne podejście – jest bardziej surowa, ziemista, o niejednolitej fakturze i szkliwieniu, co wpisuje się w estetykę wabi-sabi. Naczynia typu raku, z ich charakterystycznymi spękaniami i metalicznym połyskiem, są traktowane jak małe dzieła sztuki. Wyposażenie wnętrza w stylu orientalnym powinno uwzględniać ekspozycję ceramiki. Mogą to być kolekcje czarek do herbaty, ozdobne talerze wieszane na ścianach, donice na rośliny czy figury przedstawiające bóstwa lub zwierzęta symboliczne. Ważne jest, aby ceramika była dobrana z wyczuciem – w stylu minimalistycznym wystarczy jeden, perfekcyjnie uformowany wazon z pojedynczą gałązką, podczas gdy w stylu chińskim czy indyjskim można pozwolić sobie na bogatsze kompozycje i zestawy.
Oświetlenie w stylu orientalnym: lampiony i gra cieni
Oświetlenie w kulturze wschodu pełni funkcję nie tylko praktyczną, ale i kreatora nastroju. Wystrój orientalny rzadko korzysta z ostrego, bezpośredniego światła sufitowego, preferując światło rozproszone, ciepłe i budujące intymną atmosferę. Ikonicznym elementem są tutaj papierowe lampiony, wywodzące się z Chin i Japonii. Wykonane z papieru ryżowego (washi) rozpiętego na bambusowym stelażu, dają one miękkie, łagodne światło, które nie męczy wzroku i łagodzi kontury pomieszczenia. Lampy typu Noguchi to doskonały przykład nowoczesnej interpretacji tej tradycji. Z kolei w stylu marokańskim czy indyjskim dominują lampy metalowe, wykonane z mosiądzu lub miedzi, bogato perforowane. Światło przenikające przez tysiące drobnych otworów tworzy na ścianach i suficie magiczną grę cieni, przypominającą koronkowe wzory. Takie oświetlenie samo w sobie jest dekoracją, która wieczorem całkowicie odmienia charakter wnętrza. Warto również wspomnieć o lampionach kamiennych, często stosowanych w ogrodach japońskich, które w zminiaturyzowanej formie trafiają także do wnętrz, oraz o lampach z jedwabiu, malowanych w tradycyjne motywy kwiatowe lub kaligraficzne. Dobierając wyposażenie oświetleniowe, należy dążyć do stworzenia kilku stref świetlnych, wykorzystując lampy stojące, stołowe i kinkiety, aby móc elastycznie modelować nastrój w pomieszczeniu zgodnie z porą dnia i potrzebami.
Tekstylia i dywany jako dusza orientalnej podłogi
W kulturach wschodnich podłoga ma znacznie większe znaczenie niż w kulturze zachodniej, co znajduje odzwierciedlenie w niezwykłym bogactwie tekstyliów podłogowych. Dywany orientalne to kategoria obejmująca zarówno perskie kobierce o skomplikowanych wzorach kwiatowych i geometrycznych, jak i płasko tkane kilimy, a także surowe maty z traw morskich czy japońskie tatami. Prawdziwy dywan orientalny jest dziełem sztuki rzemieślniczej, często wykonywanym ręcznie z wełny lub jedwabiu, a jego wzory niosą ze sobą symbolikę religijną i plemienną. Wprowadzenie takiego dywanu do wnętrza to inwestycja, która definiuje przestrzeń i nadaje jej luksusowy charakter. W stylu japońskim kluczową rolę odgrywają maty tatami, wykonane ze słomy ryżowej i sitowia, które wyznaczają modułową siatkę pomieszczenia i wprowadzają naturalny zapach siana. W inspiracjach indyjskich czy bliskowschodnich tekstylia nie ograniczają się tylko do podłogi – to także bogactwo poduszek, pufów, zasłon i narzut. Dominują tu szlachetne materiały: jedwab, aksamit, kaszmir, często zdobione haftem, koralikami czy lusterekami. Wyposażenie tekstylne w stylu orientalnym pozwala na szybką metamorfozę wnętrza poprzez zmianę kolorystyki i faktur, wprowadzając miękkość i przytulność, która kontrastuje z twardością drewnianych mebli.
Podział przestrzeni: parawany i drzwi przesuwne shoji
Specyficzne podejście do podziału przestrzeni jest jedną z cech wyróżniających architekturę wnętrz Dalekiego Wschodu. Zamiast stałych, murowanych ścian, tradycyjne domy japońskie i chińskie wykorzystywały lekkie przegrody, które można było przesuwać lub składać w zależności od potrzeb. Najbardziej znanym elementem tego typu są drzwi shoji oraz fusuma. Shoji to drewniane ramy wypełnione przepuszczającym światło papierem washi, które zapewniają prywatność, ale nie izolują całkowicie od otoczenia, pozwalając na przenikanie rozproszonego światła i dźwięków natury. W nowoczesnych adaptacjach papier często zastępuje się matowym szkłem lub tworzywem sztucznym dla większej trwałości. Parawany to kolejny element wyposażenia o rodowodzie chińskim, który zyskał popularność na całym świecie. Bogato zdobione parawany z laki, malowane w sceny dworskie lub pejzaże, pełniły funkcję nie tylko praktyczną, chroniąc przed przeciągami i wydzielając strefy intymne, ale były też mobilnymi dziełami sztuki. We współczesnych wnętrzach, zwłaszcza tych typu open space, parawany i ażurowe panele inspirowane wschodnią geometrią (np. indyjskie jali) są doskonałym sposobem na subtelne wydzielenie strefy biurowej czy sypialnianej bez optycznego pomniejszania przestrzeni. Są to elementy wyposażenia, które łączą funkcjonalność architektury z dekoracyjnością mebla.
Kaligrafia i sztuka naścienna w aranżacji
Ściany w wschodnich wnętrzach rzadko pozostają puste, jednak sposób ich dekorowania różni się od zachodniego wieszania obrazów w ramach. W tradycji chińskiej i japońskiej dominują zwoje pionowe i poziome, na których prezentowana jest kaligrafia lub malarstwo tuszem. Kaligrafia na Wschodzie jest uznawana za najwyższą formę sztuki, gdzie każdy znak niesie ze sobą nie tylko treść semantyczną, ale także ekspresję emocjonalną artysty wyrażoną poprzez dynamikę pociągnięcia pędzla. Zwoje te są często wymieniane zgodnie z porami roku lub okazjami, co wprowadza element zmienności i cykliczności do wystroju. Wyposażenie wnętrza w stylu orientalnym może obejmować także panele drewniane z płaskorzeźbami, maski teatralne (np. z japońskiego teatru Noh) czy ramy z kunsztownie wyeksponowanymi fragmentami zabytkowych tkanin, takich jak pasy obi od kimon. W przypadku inspiracji indyjskich ściany mogą być zdobione mandalami, gobelinami czy malowidłami w stylu Madhubani. Ważne jest, aby sztuka naścienna była eksponowana z szacunkiem dla przestrzeni – w estetyce zen jedna, dobrze dobrana grafika na pustej ścianie ma większą siłę wyrazu niż cała galeria obrazów. To podejście uczy kontemplacji i skupienia uwagi na detalu, co jest istotą orientalnego postrzegania piękna.
Roślinność i natura jako integralna część wyposażenia
Wystrój orientalny jest nierozerwalnie związany z naturą, a granica między wnętrzem a ogrodem jest w tej estetyce płynna. Rośliny nie są tu tylko dodatkiem, ale pełnoprawnym elementem wyposażenia, kształtującym energię i atmosferę domu. Najbardziej ikonicznym przykładem jest bonsai – sztuka miniaturyzacji drzew i krzewów, która wymaga cierpliwości i precyzji. Drzewko bonsai we wnętrzu to żywa rzeźba, symbolizująca harmonię człowieka z przyrodą i długowieczność. Innym popularnym elementem jest bambus, często hodowany w wodzie, uważany za symbol szczęścia (Lucky Bamboo). W aranżacjach inspirowanych tropikalną Azją sprawdzą się duże okazy palm, monstery czy storczyki, które wprowadzają egzotyczną zieleń i witalność. Warto również wspomnieć o elementach wodnych – małe fontanny pokojowe czy akwaria są pożądane zwłaszcza w kontekście feng shui, gdyż płynąca woda symbolizuje bogactwo i pomyślność. Kamienie, korzenie o ciekawych kształtach czy kompozycje z suchych gałęzi (ikebana) to kolejne sposoby na wprowadzenie elementu naturalnego do wnętrza. Ważne jest, aby roślinność była zadbana i zdrowa, gdyż uschnięte liście czy mętna woda wprowadzają negatywną energię.
Styl Japandi jako nowoczesna synteza Wschodu i Północy
Współczesnym zjawiskiem, które doskonale ilustruje ewolucję inspiracji orientalnych, jest styl Japandi. Jest to hybryda łącząca japoński minimalizm ze skandynawską przytulnością (hygge). Japandi czerpie to, co najlepsze z obu światów: z Japonii bierze wyrafinowanie, szacunek do niedoskonałości i niskie formy mebli, a ze Skandynawii ciepło, jasną kolorystykę i funkcjonalny komfort. Wyposażenie w stylu Japandi charakteryzuje się czystymi liniami, wykorzystaniem jasnego drewna (dąb, jesion, sosna) oraz naturalnych tkanin w kolorach ziemi: beżach, szarościach, złamanych bielach. Unika się tu krzykliwych kolorów i zbędnych ozdobników. Meble są proste, solidne i ergonomiczne, często łącząc drewno z miękką tapicerką. Jest to styl idealny dla osób, które cenią orientalny spokój, ale obawiają się zbytniej surowości tradycyjnego stylu japońskiego lub przytłaczającego bogactwa stylu indyjskiego. Japandi udowadnia, że wystrój orientalny nie jest zamkniętym rozdziałem historii, lecz żywą estetyką, która ewoluuje i dostosowuje się do potrzeb współczesnego człowieka, poszukującego w domu azylu i równowagi.
Praktyczne wskazówki dotyczące doboru akcesoriów orientalnych
Dobór drobnych elementów wyposażenia, takich jak naczynia, pudełka, kadzielnice czy figurki, jest ostatecznym szlifem każdej aranżacji orientalnej. Warto poszukiwać przedmiotów wykonanych z tradycyjnych materiałów: laki, brązu, jadeitu czy porcelany. Autentyczne akcesoria, nawet te drobne, potrafią nadać wnętrzu wiarygodności. Ważną rolę odgrywają zapachy – kadzidełka o zapachu drzewa sandałowego, jaśminu czy zielonej herbaty są nieodłącznym elementem budowania nastroju w domu orientalnym. Należy jednak unikać efektu "sklepu z pamiątkami". Lepiej zdecydować się na kilka wysokiej jakości przedmiotów, które mają dla nas znaczenie estetyczne lub sentymentalne, niż zagracać półki masowo produkowanymi bibelotami. Wyposażenie wystrój orientalny inspiracje czerpie z głębokiej tradycji, dlatego każdy przedmiot powinien mieć swoje miejsce i przestrzeń, by "oddychać". Pamiętajmy, że w tej estetyce pustka jest równie ważna jak materia – to ona pozwala wybrzmieć formom i kolorom, tworząc harmonijną całość sprzyjającą relaksowi i wyciszeniu.